Παπαδόπουλος Νίκος

Θα είμαι ειλικρινής. Όσο ειλικρινής μπορεί να είναι κάποιος που λατρεύει το νησί, αλλά ζει μακριά από αυτό. Το να ζει κανείς μακριά σημαίνει ότι ποτέ δεν έχει ξεκάθαρη εικόνα για όσα συμβαίνουν πραγματικά. Μόνον όσα του μεταφέρουν γνωστοί και φίλοι, άντε και τα μέσα δικτύωσης. Αλλά, αν δεν είσαι κοντά, τι γνώμη να έχεις. Δεν είσαι εκεί να ζήσεις το πρόβλημα στο πετσί σου.

Βέβαια, το να μην είμαι κοντά έχει κι’ ένα καλό: δεν νιώθω αντίπαλος με κανέναν. Δεν ξέρω σε ποιο κόμμα είναι ο καθένας, με ποιόν κατεβαίνει, με ποιόν ήταν, τι κομματικό παρελθόν έχει. Γιατί όσο νάναι, όταν τάχεις φάει όλα αυτά στη μάπα (για να το πω άκομψα) και έχεις χορτάσει κομματικές νεολαίες και εκλογές με μπόλικο φανατισμό, μια διαφορετική ματιά την έχεις, θες δεν θες. Και το χειρότερο; Στην πρώτη κόντρα για τα κοινά, στην πρώτη αντιδικία με τον άλλον, αυτή η άποψη που έχεις διαμορφώσει μπαίνει μπροστά και σου θολώνει την αντικειμενικότητα.

Στο νησί αισθάνομαι καλά με όλους. Μ’ αρέσει να μιλάω με όλους, έστω αυτό το λίγο, την καλημέρα, τις μικρές συζητήσεις που στήνουν την κοινωνία στα πόδια της, χαίρομαι που τους βλέπω να είναι εκεί, ντρέπομαι που δεν μπορώ να συνεισφέρω σχεδόν τίποτε, και ποτέ (ακόμη και στον νεώτερο μεγάλο κομματικό διχασμό εκεί γύρω στο ’83), δεν έβαλα το κόμμα που ψηφίζει ή εκπροσωπεί κάποιος πάνω από την καθημερινότητά μας.

Ναι, υπήρξαν φορές που ήρθα σε δύσκολη θέση όταν πλησίαζαν εκλογές, αλλά ποτέ δεν άφησα κάποιο κόμμα να μπει πάνω από τον Πέτρο, τον Γιάννη, τον Λωράν, την Λίζα, τον Μάρκο, την Μαριέττα, την Λουκρητία, τον Γιώργο, τον Νικόλα, την Ιωάννα, τον οποιονδήποτε (τυχαία τα ονόματα που έβαλα, εννοείται). Ποτέ δεν ζήτησα χάρη, ρουσφέτι, εξυπηρέτηση από κανένα που είχε θέση, γιατί ποτέ δεν είδα τους ανθρώπους αυτούς σαν κάτι άλλο από αυτό που είναι για μένα: συντοπίτες με ενεργή παρουσία σε έναν χώρο στον οποίο είμαι επισκέπτης.

Ειλικρινά, δεν πιστεύω πως κάποιος απ΄ όλους που πολιτεύεται κάτω από την σημαία οποιουδήποτε κόμματος (εκτός από τις εγκληματικές συμμορίες) αδιαφορεί για το νησί ή πολιτεύεται από υστεροβουλία. Νομίζω πως αυτές οι εποχές περνάνε και φεύγουν αργά αλλά σταθερά. Δεν αισθάνομαι καλά όμως, με το ότι αυτός που ενδιαφέρεται για τα κοινά, να πρέπει καλά και σώνει να φορτωθεί στην ράχη του και κάποιο κόμμα. Εδώ είναι που χαλάει η συνταγή για μένα. Δεν κουνάω δάχτυλο σε κανέναν. Ο καθένας είναι ελεύθερος να κάνει τις επιλογές του και τον σχεδιασμό του. Ίσως όμως, επειδή έζησα φοιτητικά χρόνια ακριβώς μέσα στον μεγάλο φανατισμό, απεχθάνομαι την κομματική στράτευση.

Η συμπάθειά μου για το Κοινό Τηνίων λοιπόν, είναι έξω από κάθε συμφέρον, έξω από κάθε σκοπιμότητα, έξω από κάθε υστεροβουλία. Τους ξέρω (όπως και τόσον άλλο κόσμο) από μια παρέα, έναν περίπατο, ένα κρασί, ένα τραγούδι, και μέχρις εκεί. Είναι μια αυθόρμητη συμπάθεια για την απουσία σημαίας, χρώματος, κατεύθυνσης, καθοδηγητών. Και επιπλέον, ακριβώς επειδή αυτή η συμπάθεια δεν γίνεται αυτομάτως και δέσμευση στο να συμφωνώ μαζί τους σε ό,τι πουν, προτείνουν ή κάνουν, γι΄ αυτό και εκφράζομαι ανοικτά. Επίσης, το ότι με εκφράζει η γενικότερη στάση του Κοινού Τηνίων, δεν σημαίνει πως ξαφνικά ό,τι πουν και ό,τι κάνουν οι «άλλοι» θα είναι λάθος ή θα υποχρεώνομαι να εναντιώνομαι σε αυτό.

Εύχομαι να γίνει εκείνο που είναι καλύτερο για το νησί.

Νίκος Παπαδόπουλος - Tinos On The Run

{{ message }}

{{ 'Comments are closed.' | trans }}

Free Web Hosting